WZORZEC F.C.I.

(Nr.332/03.09.1999)

TŁUMACZENIE

Małgorzata Peron

POCHODZENIE

Była Czechosłowacja.

PATRONAT

Słowacja.

DATA OPUBLIKOWANIA WZORCA ORYGINALNEGO

03.09.1999

ZASTOSOWANIE

Pies użytkowy.

KLASYFIKACJA FCI

Grupa 1 (Psy pasterskie i zaganiajce)
Sekcja 1 (Psy pasterskie podlegajce próbom pracy)

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY

W roku 1955 miał miejsce w Czechosłowacji biologiczny eksperyment, a mianowicie skrzyżowanie owczarka niemieckiego z wilkiem karpackim. Eksperyment wykazał, że może zostać wyhodowane potomstwo psa i wilczycy oraz wilka i suki. Przytłaczajca większoć szczenit z tych parzeń posiadała genetyczne podstawy do kontynuacji hodowli. W roku 1965, po zakończeniu eksperymentu opracowano plan hodowli nowej rasy. Polegał on na kombinowaniu cech użytkowych wilka i psa. W roku 1982 Czechosłowacki Wilczak został uznany przez Komitet Generalny Stowarzyszenia Hodowców w Czechosłowacji za rasę narodow.

WYGLD OGÓLNY

Pies o mocnej budowie, powyżej redniego wzrostu, prostoktny. Kształtem ciała, ruchem, struktur włosa, kolorem sierci i maska przypomina wilka.

WAŻNE PROPORCJE

Długoć ciała : Wysokoć w kłębie = 10 : 9  
Długoć kufy : Długoć czaszki = 1 : 1,5 

TEMPERAMENT / CHARAKTER

Żywy, aktywny, wytrzymały, posłuszny, szybko reagujcy, nieustraszony i odważny. Swojemu włacicielowi okazuje nadzwyczajn wiernoć. Odporny na trudne warunki pogodowe. Wszechstronny.

GŁOWA

Symetryczna, dobrze umięniona. Przy spojrzeniu z boku i z góry tworzy kształt klina. Wyrane cechy płci.

GÓRNA CZĘŚĆ:

Czaszka: Przy spojrzeniu z boku i z przodu widać lekko wypukłe czoło. 
Bruzda czołowa nie zaznaczona. Guz potyliczny dobrze widoczny.
Stop: Umiarkowanie zaznaczony.

TWARZOWA CZĘŚĆ CZASZKI:

Nos: Kształt owalny, czarny.
Kufa: Sucha, nie szeroka, kość nosowa prosta. 
Wargi: Dobrze przylegajce, kąciki zamknięte. Brzegi warg są czarne. 

Szczęki / Uzębienie: Szczęki mocne i symetryczne. Dobrze rozwinięte zęby, 
szczególnie kły. Zgryz nożycowy lub cęgowy z 42 zębami według reguły. 
Regularnie rozmieszczone zęby.
Policzki: Suche, wystarczajco umięnione, nie wpadajce w oko.
Oczy: Małe, skone; w kolorze bursztynowym. Dobrze przylegajce powieki.
Uszy: Stojce, cienkie, trójktne, krótkie 
(tzn. nie dłuższe niż 1/6 wysokoci w kłębie); zewnętrzny punkt nasady ucha i 
zewnętrzny kcik oka leż na jednej linii. 
Prostopadła linia z czubka ucha przechodzi wzdłuż całej głowy. 
 

SZYJA

Sucha, dobrze umięniona. W statyce tworzy z lini poziom kąt do 40. Szyja musi być tak długa, aby pies mógł bez wysiłku dostać nosem ziemi.

CIAŁO

Górna linia: Płynne przejcie od szyi do grzbietu; lekko opadajca.  
Kłąb: dobrze umięniony, zaznaczony, ale nie może psuć przebiegu górnej 
linii.  
Grzbiet: Mocny i prosty.
Lędwie: Krótkie, dobrze umięnione, nie szerokie, lekko opadajce.
Zad: Krótki, dobrze umięniony, nie szeroki, lekko opadajcy. 

Klatka piersiowa: Symetryczna, dobrze umięniona, pojemna, w kształcie 
gruszki, zwężajca się w kierunku mostka. Głębokoci klatka piersiowa nie sięga 
łokcia. Szczyt mostka nie sięga dalej niż staw barkowy.
Dolna linia i brzuch: Skóra nacignieta, brzuch podcignięty.
 Lekko podciagnięte boki.

OGON

Wysoko osadzony, prosto zwisajcy w dół. Przy pobudzieniu noszony sierpowato wygięty w góre.

PRZEDNIE KOŃCZYNY:

Przednie nogi są proste, mocne, suche i ustawione dość blisko siebie z 
lekko ustawionymi na zewnątrz łapami.   
Bark: Łopatki umieszczone raczej z przodu, dobrze umięnione. 
Z lini poziom tworz kt ok. 65.

Ramię: Mocno umięnione, tworzy z łopatk kt między 120 i 130.
Łokcie: Dobrze przylegajce, nie wygięte ani do rodka, ani na zewntrz,
 zaznaczone, ruchome. Ramię i przedramię tworz kt ok. 150.    
Przedramię: Długie, suche i proste. Długoć przedramienia i nadgarstka 
stanowi 55% wysokoci w kłębie. 
Kolano: Mocne, ruchome.
Nadgarstki: Długie: z ziemi tworzą kąt minimalnie 75. 
W ruchu lekko sprężyste.   
Łapy: Duże; ustawione lekko na zewntrz; z długimi, zaokrglonymi palcami
 i mocnymi ciemnymi pazurami. Wyrane, elastyczne, ciemne poduszki.

TYLNE KOŃCZYNY

Mocne. Tylnie nogi stoj równoległe do siebie. Prostopadła linia spuszczona z 
końca koci kulszowej przebiega przez rodek stawu skokowego. Wilcze pazury 
są niepożdane i powinny zostać usunięte.
Udo: Długie, dobrze umięnione. z miednic tworzy kt około 80. 
Staw biodrowy stabilny i ruchomy.
Kolano: Mocne, ruchome.
Podudzie: Długie, suche, dobrze umięnione, 
ze śródstopiem tworzy kąt około 130.   
Staw skokowy: Suchy, mocny, ruchomy.
Śródstopie: Długie, suche, ustawione prawie prostopadłe do ziemi.

Łapy: Długie, zaokrglone palce z mocnymi, ciemnymi pazurami. 
Wyrane poduszki. 

RUCH

Harmonijny, lekki, kryjcy ziemię kłus, przy którym kończyny znajduj się jak najbliżej ziemi. Głowa i szyja ustawiaj się prawie poziomo. Sznuruje w stępie.

SKÓRA

Elastyczna, przylegajca, bez fałd, niewypigmentowana.

SZATA

WŁOS:Prosty, przylegajcy. Okrywa zimowa i letnia bardzo się różni.
 W zimie przeważa gęsty podszerstek, który wraz z włosem okrywowym tworzy 
gęstą okrywe na całej powierzchni ciała. Wymagane jest, by włos pokrywał brzuch,
 wewnętrzną powierzchnię ud, worek mosznowy, wewnętrzną stronę uszu i 
przestrzeń między palcami. Mocno owłosiona szyja.  

KOLOR: Zółto-szary do srebrzysto-szarego z charakterystyczną jasną maską.
 Jaśniejszy włos takze na spodniej powierzchni szyi i piersi. 
Dopuszczalny jest ciemno szary kolor z jasna maską.

WIELKOŚĆ I WAGA

WYSOKOŚĆ W KŁĘBIE 
Psy minimum 65 cm 
Suki minimum 60 cm
WAGA
Psy minimum 26 kg 
Suki minimum 20 kg

WADY

Każde odstępstwo od wyżej wymienionych punktów uważane jest za wadę, 
której ocena powinna zależeć od stopnia występowania. 
-Ciężka lub lekka głowa.
-Płaskie czoło.
-Brak dwóch P1 lub obu M3 nie jest oceniane jako wada. Jeli brakuj 
jednoczenie dwie P1 i jeden M3 lub dwa M3 i jeden P1, traktowane jest 
to jako wada.   
-Ciemnobrzowe, czarne lub niejednakowego koloru oczy. 
-Grube, wysoko lub nisko osadzone ucho.
-Wysoko noszona szyja, nisko noszona szyja.
-Niezaznaczony kłąb.
-Nietypowa górna linia.
-Długi zad.
-Długi, nisko osadzony i źle noszony ogon. 
-Za mocne lub za małe kątowanie przednich kończyn.
-Słabe nadgarstki.
-Za słabo kątowane lub przektowane tylne kończyny, słabe umięnienie.   
-Słabo zaznaczona maska.
-Krótki, kołyszący się krok.

WADY DYSKWALIFIKUJCE

 

-Zachwianie proporcji ciała.
-Wady temperamentu i charakteru.
-Nietypowa głowa.
-Brakujce zęby (poza 2 PM1 i M3, patrz WADY). Nieprawidłowy zgryz. 
-Nietypowy kształt i osadzenie oka.
-Nietypowe osadzenie i kształt ucha.
-Wiszce podgardle. 
-Mocno opadajcy zad. 
-Nietypowa klatka piersiowa.
-Nietypowo osadzony i źle noszony ogon.
-Wadliwe i nietypowe ustawienie przednich kończyn.
-Odstajca i nietypowa szata. 
-Inna niż standardowa barwa.
-Luźne stawy.
-Nietypowy ruch.

N.B.:

Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, całkowicie pozostajce w worku mosznowym.

Ogólne informacje

Doświadczenie z CzW potwierdza harmonie cech odziedziczonych po psie i wilku; posłuszeństwo, samodzielność, czujność. Cechy te charakteryzują czechosłowackiego wilczaka, czyniąc z niego wyśmienitego obrońcę właściciela i terytorium. Wytrzymałość CzW jest niesamowita i przewyższa on w tym wypadku większość ras o 100%. Jako np. towarzysz rowerzysty może przebiec bez problemu 100 km, regenerując przy tym siły o 50% szybciej niż np. owczarek niemiecki, który przebiegł trasę o połowę krótszą. CzW sprawdził się też jako ratownik górski i lawinowy. Jest on niesłychanie odporny na pogodę, wytrzymały, silny, posiada wspaniałą zdolność orientacji, łatwo się uczy i szybko reaguje. Jego wrodzone zalety powodują, ze można wykorzystywać go w sporcie: w agility i wyścigach zaprzęgów. A ponieważ coraz więcej właścicieli CzW interesuje się tego typu sportem, przewiduje się wzrost zainteresowania psami tej rasy. Większość wilczaków nie szczeka, czasem tylko wyje (może być to problemem przy szkoleniu na psa obronnego - trzeba bardzo się starać, by pies wykonał polecenie 'Daj glos'). Kolejną odziedziczoną po wilku cechą jest fakt, że suki mają cieczke jedynie raz w roku (zwykle od późnej jesieni do wiosny). Przy dobrym żywieniu może się zdarzyć, że suki będą miały cieczke dwa razy do roku. Więzy łączace CzW z właścicielem mają charakter bardziej partnerski niż oparty na oddaniu. Z tego powodu zaleca się rozpocząć tresurę szczeniaka juz od 8. tygodnia. Pozwala to nowemu właścicielowi mieć wpływ na rozwój psa. Psychiczną dojrzałość osiąga CzW w wieku dwóch do trzech lat. Jego niechęć do podporządkowywania się wymaga na początku wiele cierpliwości, która rezultuje bardzo dobrym stosunkiem pomiędzy psem i właścicielem, a przy tym dobrymi wynikami w pracy i tresurze. Nie poleca się pozwalać młodym psom dorastać w psiej budzie lub na podwórku. Jeżeli tak się stanie, ich więź z innymi psami będzie silniejsza niż z ludźmi i rozwinie się u nich typowy dla wilków strach przed obcymi. Strach ten nie ma nic wspólnego z nieufnością opisywaną w standardzie tej rasy. Nięzbędne jest przebywanie w urozmaiconym otoczeniu i uczenie młodych psów, że są bezpieczne, bez względu na to, gdzie idą ze swoimi alfami. Szczególnie ważne jest zabieranie ich wszędzie, gdziekolwiek się idzie np. do autobusu, pociągu, windy i innych 'niebezpiecznych' miejsc. Jeżeli nie nauczą się, kiedy są młode, poźniej mogą być strachliwe. Czechosłowacki wilczak nie jest psem dla każdego. Bardzo nie lubi zostawać sam w domu (należy zwracać uwagę na jego stadność odziedziczoną po wilkach). Dość łatwo daje się je nauczyć żyć z domowymi zwierzętami i ludźmi. Jednak zetknięcie się z obcymi może być niemiłym przeżyciem do czasu kiedy wilczak nie zostanie odpowiednio wytrenowany. Postępowanie tej rasy jest uwarunkowane genetycznie i można to wykorzystać w ich treningu. Odpowiednia motywacja (na przykład kawałki kiełbasy lub smaczne psie ciasteczka) jest niezbędna by zwrócić na siebie uwagę szczeniaków i psów. Karanie nie odnosi żadnego effektu. Najczęstszą przyczyną niepowodzeń w typowym treningu na posłuszeństwo wilczaków jest długie ćwiczenie detali. Wiele psów akceptuje długie, nudne lekcje by zadowolić swoich właścicieli, jednak wilczak szybko się nudzi i traci zainteresowanie. Wszystkie detale w nowoczesnym treningu powodują, że osiągnięcie zadowalających wyników w przypadku czechosłowackiego wilczaka zabiera więcej czasu niż przy tradycyjnie wyspecjalizowanej rasie psów. Czechosłowacki wilczak jest rasą użytkową i musi pracować jeśli chcemy by nie sprawiał trudności. Dlatego też większość pierwszych CzW pracowała dla wojska W Dani są one używane w Home Guard Service lub trenowane jako psy policyjne. Głównym problemem w treningu jest ich brak ochoty do szczekania. Szczekanie w długich i stałych seriach jak u normalnych psów jest zbyt odległe wilczej naturze (psy te nigdy nie szczekają, czasem stosują tzw. 'airbarking'np. przed planowaną ucieczką). Czechosłowacki wilczak próbuje często zwrócić uwagę własciciela w inny sposób (np. wycie).

Eksterier

Czechosłowacki wilczak jest dużym psem pracującym. Jest szybki, elegancki i lekki w ruchach. Proporcje i budowa odzwierciedlają zawartą w nim siłę, szybkość i wytrzymałość.

Charakter i temperament

Nie należy wymagać, by CzW był nam ślepo posłuszny, ponieważ brakuje mu, tak charakterystycznej dla innych ras, chęci podporządkowania się. W rodzinie pies sam wyszukuje sobie właściciela. Nie znaczy to, że jest to pies 'jednego pana'. Traktuje on bowiem ludzką rodzinę jak swoje stado. Jaką pozycje on w nim zajmie powinno jednak zależeć od ludzi. CzW potrzebuje wiele ruchu. Jeżeli jego potrzeby będą zaspokojone, będzie on dla nas miłym i wesołym przyjacielem. Chętnie będzie nam towarzyszył na naszych wycieczkach: pieszych, rowerowych i narciarskich. Jeżeli jednak nie poświecimy mu należytej uwagi, mogą mu przyjść do głowy głupie pomysły. Może się zdażyć, że postawi nasz dom na głowie. Każdy, kto zdecyduje się na nabycie takiego psa, musi się liczyć z tym, iż w przyszłości przyjdzie mu spacerować z pieskiem parę godzin dziennie, bez względu na pogode.

Czy CzW jest odpowiednim psem dla Ciebie?

Zanim zdecydujesz się na nabycie psa tej rasy, musisz przemyśleć parę rzeczy. 
Ostatecznie odpowiedni wybór zwiąże cię z nim długoletnia przyjaźnią. Powinieneś więc wiedzieć, że:
- CzW kocha ruch na swieżym powietrzu. Nie jest to więc pies dla ludzi spędzających całe życie przed telewizorem...
- Nie należy oczekiwać od niego podporządkowania się. Rasa ta zachowała do dziś swoją niezależność.
- CzW potrzebuje towarzystwa.
- Podczas linienia należy się przygotować, że nawet w najmniejszych zakątkach naszego mieszkania znajdziemy jego sierść. 
Kiedy nawet to nie zniechęci ciebie do CzW i jesteś przygotowany przez następne 15 (lub więcej) lat 3 godziny spędzać na 
dworze, to jest to odpowiedni pies dla ciebie.

Z jakimi kosztami należy się liczyć?

Największa jest chyba opłata za samego psa (ok. 1600-2000 zł). Dodatkowo należy doliczyć koszt wyposażenia, które koniecznie musimy nabyć (smycz, obroża, legowisko, zabawki, środki czystości..) oraz koszty takie jak: wydatki na pokarm, szczepienia, odrobaczanie.

Pies czy suka?

Należy zapomnieć o szeroko rozpowszechnionym poglądzie, że suki są łagodniejsze i łatwiejsze do wychowanie niż psy. Jest to może prawda w przypadku innych psów, ale nie dotyczy CzW. Suki czechosłowackich wilczaków są prawie tak samo samodzielne jak psy tej rasy. Należy się także liczyć z tym, iż suki mają raz do roku cieczkę. W tym czasie są one szczególnie atrakcyjne dla psów i należy je mieć pod ciagłą obserwacją, jeżeli chcemy uniknąć niechcianego potomstwa. Nie jest to żaden problem, jeżeli trzymamy sukę w domu. Psy natomiast bardzo gwałtownie dojrzewają. Głównym problemem jest pozwolenie im dorosnać tak, by nie stały sie zbyt dominujące.

Szczeniak czy dorosły pies?

Wiele faktów przemawia za nabyciem szczeniaka: można wybrać sobie hodowcę, poznać swojego przyszłego towarzysza, można osobiście poznać matkę szczeniaka, czasami także ojca. Hodowca zaś odpowie na wszystkie nurtujace cię pytania. Masz możliwość obserwować jak szczeniak rośnie i wpływać na jego wychowanie. Kiedy zdecydujesz się na zakup szczeniaka, oznaczać będzie to, że na początku będziesz musiał poswięcić mu większość swojego czasu (szczególnie w pierwszych 6 miesiącach). Maleństwo, które pojawi się w twoim domu będzie przecież jak niezapisana karta - cała odpowiedzialność za jego wychowanie spocznie na twoich barkach. Inaczej wygląda sytuacja, gdy do domu weźmiesz dorosłego już psa. Ma on za sobą pewne (także negatywne) doświadczenia. Potrzebuje (szczególnie na początku) dużo uwagi i cierpliwości. Jeżeli jesteś początkującym właścicielem psów, może się zdażyć, że wychowanie dorosłego psa przekracza twoje możliwości. Kiedy jednak swoje pierwsze doświadczenia z psami masz już za sobą i nie masz ochoty 'walczyć' z ciekawskim szczeniakiem, to dorosły CzW jest dla ciebie dobrą alternatywą.

Kupno psa