Data ostatniej aktualizacji: 2006-10-12.

Pierwsze tygodnie...

Pierwsze dni po przywiezieniu Garudy były bardzo cięzkie... Cały czas popiskiwanie i nawoływanie stada. Co 3-4 godziny wstawanie w nocy, bo mała chciała na dwór. To trwało 2 dni. Później szok i rozpacz-Garuda całkowicie mnie olewa! To ma być MÓJ pies?! To właśnie z nią mam trenować i żyć? Za guru robiła Trejsi... Na szczęście sunia coraz bardziej mi ufała, nie olewała mnie. A jak jest teraz? Niesamowicie i... ciężko ;) Głównym problemem jest gryzienie po rękach i od niedawna-nie przychodzenie na zawołanie-suka chodzi na lince. Nie mamy za to problemu niszczenia w domu. Jeśli nie mogę się nią zająć, Garuda idzie spać do klatki. W nocy już mnie nie budzi, czasami śpimy nawet do 8.00 :) Oczywiście najgorzej jest właśnie rano-sunia nie może się doczekać, kiedy wyjdziemy. Wtedy jest wycie i piski (jeden sąsiad już awanturę mi zrobił ;)) Przez ten czas nauczyłam sunię siadać i leżeć. Jej kontakty z Trejsi i Piratem są cudowne. Bawią się razem i szaleją.

Staram się również, żeby miała jak największy kontakt z innymi pieskami...O róznych wielkościach, kolorkach, charakterkach.

Garuda jest kontaktowa. Ludziom aż wskakuje w obięcia ;) Ze strachliwością też nie ma problemu. Jedyny strach jaki był, to na sali gimnastycznej, kiedy wzięłam ją na trening siatkówki... Zbyt dużo ludzi i hałasu. Na razie dałam jej spokój, spróbujemy pózniej. Jako, że ma to być pies do sportu, głównie do agility, codziennie robimy bardzo króciutką sesję z zabawką. Mała jak na razie szaleje za piłką czy sznureczkiem. To moje odczucia i refleksje po 2 tygodniach bycia razem, a co będzie dalej...? ;)

Copyright © 2004-2006 Narvana