Data ostatniej aktualizacji: 2007-10-07.

SVP1 na Słowacji, 6.10.07r

Na ten wyjazd czekałam dość długo, jednak Garuda rozwaliła sobie łapę więc ostateczna decyzja czy jedziemy została podjęta w czwartek wieczorem. ;) Łapa się zagoiła, więc w piątek rano razem z mamą, psem i rowerem ;) Ruszyłyśmy pociągiem do Wrocławia, skąd Margo i Przemek mieli nas odebrać. Chwila czekania i są! Zapakowaliśmy się do auta, a autko zrobiło nam psikusa i nie chciało odpalić. W końcu udało się to z pomocą akumulatora taxówki ;) Pojechaliśmy do warsztatu, gdzie wysłali nas do elektryka. Myśli czarne-nie jedziemy. Jednak cuda się zdażają... Nowy, na gwarancji jeszcze, chiński alternator się zepsuł, więc trzeba było kupić nowy i... w drogę.
Tak więc na Słowacji u Ondreja zamiast na 16-17 byliśmy ok. 21... Zjedliśmy pyszną kolację przy lampce wina i ci co wytrzymali-imprezowali, a ja grzecznie poszłam spać... ;)

Wstaliśmy o 5 rano, zapakowaliśmy się szybko do samochodu i pojechaliśmy do Samorina. I od samego rana stres, że Garuda rozwali sobie łapy, że nie zdamy, że ani ja ani ona nie byłyśmy przygotowane... Dojechaliśmy na miejsce, Przemek, który z Botisem zdawał 100km pojechał pierwszy, chwilę za nim Margo, która robila 70km z Eligo. A później biegły już psy na 40km.
No więc popędziłam z Ragudą. Najpierw młoda ciągnęła, jednak po chwili się uspokoiła. A ja zaraz po wejściu na rower straciłam stres. Jednak nie na długo... Wymijał nas pies, jedno i drugie postawiło na grzbiecie sierść i nagle poczułam, że jakoś tak się za lekko jedzie... Bo jak można jechać ciężko, skoro na końcu smyczy mam tylko obrożę? ;) Garuda pobiegła na łąkę, ja zestresowana niesamowicie, czas ucieka-nie zdamy. Po jakimś czasie mam psa-jedziemy dalej. Piękne widoki rekompensowały cały stres-po prawej stronie Dunaj, po lewej na dole jakaś rzeczka... Rower jechał po asfalcie, pies biegł po trawie. Żadnych górek, rozwidleń drogi więc miałam pewność, że się nie zgubię. ;) Pogoda super, słońce ładnie świeciło, wiaterek wiał w plecy... Jechało się bardzo przyjemnie.

Najgorzej się jechało w drodze powrotnej... Nie to, że zmęczenie... Tylko wiatr wiał w naszą stronę, co spowalniało jazdę. Generalnie na tym odcinku pies mogł sobie odpocząć. Tym, że jechałam wolniej się nie martwiłam-w bardzo szybkim czasie zrobiłyśmy pierwsze 20km, więc nie było większego problemu... Jednak Garudzie wolniejsze tempo w ogole się nie spodobało. Najpierw stwierdziła, że skoro ja się tak wlekę, to ona zrobi za huskiego i będzie mnie ciągnąć. Później jak biegła już normalnie, zaczęła polować na myszy. Myślałam, że zabiję-tylko nie wiedziałam czy psa czy te myszki.
Ja najbardziej się ucieszyłam, kiedy zobaczyłam ten upragniony koniec... ;) Garuda dotarła całkiem wyluzowana, jakby tych 40km nie przebiegła. Cyborg, mutant jakiś a nie pies ;) Sprawdzenie łap przez sędziego. Chwila grozy i napięcie... I nic! Łapska całe :) Zaraz po tym dowiedziałam się, że ukończyłyśmy egzamin na ocenę doskonałą z czasem 3h i 07 minut! Czekaliśmy jeszcze na innych zawodników, a w tym czasie Garuda podbiłała serce głównie sędziego i Soni Bognarovej ;) np. rzucała się z językiem na ludzi, uhh... Dojechała większośc zawodników, wrócila jeszcze Margo i zostało ogłoszenie wyników. I ku zaskoczeniu... Garuda ma 2 miejsce i Res Cact! Tym samym Garuda będzie mogła być wystawiana w klasie użytkowej... ;) Tak w nią nie wierzyłam, a tu mała się postarała ;) Margo również otrzymała ocenę doskonała, ale nie pamietam z jakim czasem, a Przemek... Przemek z Botiskiem-terminatorem zrobił 100km 6 godzin i cośtam! A żeby zdać 100km na ocenę doskonała, maksymalny czas jest 8 godzin ;) Tak więc gratulujemy tak świetnego wyniku!
Nie zdały 3 psy, jeden zdał na bardzo dobrą i 3 na doskonałą (mowię o 40km). Do domu wróciłam zmęczona ale szczęśliwa. Miałam wracać pociągiem z Warszawy, wróciłam z Częstochowy... ;) Najgorsze było to, że jakiś człowiek rzucił się nam pod pociąg... :/ Ale to już inna historia...
Zdjęć z biegu nie mam, bo nie miał kto robić, po biegu fotki są, więc pewnie kiedyś ukażą się w Internecie... ;) Ale jako dowód:

I wpis do rodowodu...

Dziękuję Ondrejowi i Jego rodzicom za gościnę, a Margo i Przemkowi za wszelaką pomoc ;)

Copyright © 2004-2006 Narvana